Afgelopen zondag won Philippe Gilbert de Amstel Gold Race. Hij deed dat op zijn Gilbert’s. Zo hard en lang op de pedalen staan totdat niemand meer volgen kan. Hij won zoals hij altijd wint. Hij won zoals hij ook het WK in Valkenburg won, 2 jaar geleden. De lijn lag afgelopen zondag op dezelfde plek, ook kwam er dezelfde renner over de streep. Echter viel er toen wat anders te behalen, de regenboogtrui. De meest ondankbare trui in het peloton.

Pillippe Gilbert op de cauberg tijdens het WK van 2012 (bron: demorgen.be)

Pillippe Gilbert op de cauberg tijdens het WK van 2012 (bron: demorgen.be)

Ondanks dat de laatste jaren de Wereldkampioenen de vloek de baas zijn geweest keert hij genadeloos terug. Rui Costa won vorig jaar het veelbesproken Wereldkampioenschap in Florence. Hij was de Spanjaarden te slim af en bleek de lachende derde te zijn. Letterlijk, want de spanjaarden stonden er beteuterd bij op het podium.

Rui Costa groeide langzaam uit van subtopper tot topper, zoals we hem de laatste jaren toch wel mogen noemen. Met etappeoverwinningen in de Tour, de Ronde van Zwitserland, podiumplekken in Algemene Klassementen en nog veel meer mooie ereplaatsen heeft hij een mooi palmares bij elkaar gefietst.

Maar dit jaar, in zijn regenboogtrui, prijken er alleen maar 2e en 3e plaatsen op zijn uitslagenlijst. Om gek van te worden. Je weet dat het niet aan je benen ligt, je wordt ten slotte tweede. Maar toch win je niet. Keer op keer is er een ander je te slim, te sterk of te snel af. Je ben bijna geneigd om dat rot shirt in de hoek te smijten.

“Ze plakken in je wiel, alsof je stroop aan je reet hebt.”

Wereldkampioen zijn is helemaal niet leuk. Iedereen zit naar je te loeren, jij bent tenslotte de Wereldkampioen. Rij jij dat gaatje maar dicht. En iedereen kan je direct herkennen, ze zien je al van mijlenver rijden in dat stralende witte pakje met die opvallende strepen over je borst. Ze plakken in je wiel, alsof je stroop aan je reet hebt.

Rui Costa werd in zijn gestreepte pakje afgelopen zondag 17e, het moet een opluchting geweest zijn. Een keer geen 2e. Hij zag Phillipe Gilbert in zijn onopvallende shirt naar winst rijden. Het enige waar hij naar verlangde was zijn oude shirtje. Waar hij zich nog gewoon in kon verschuilen. De hele dag door. Zelfs José de Cauwer zou hem in een helikoptershot niet kunnen zien zitten. En dan de laatste meters op de Cauberg zou hij een eindschot van jewelste er uit persen. Om dan uiteindelijk al die regenboogellende van zich af te schudden.

Rui Costa ontroerd na zijn  wereldtitel (bron: italiaanseracefietsen.com)

Rui Costa ontroerd na zijn wereldtitel (bron: italiaanseracefietsen.com)

De vloek van de regenboogtrui, je draagt hem altijd met je mee.

Wouter